Karen Hendrickx (1984) is een interdisciplinair kunstenaar uit België. Naast haar autonome beeldend werk werkt zij intensief samen met andere kunstenaars, gedreven door een fascinatie voor wat ontstaat wanneer disciplines elkaar kruisen en versterken. Sinds 2020 vormt zij een artistiek duo met choreografe en danseres Justine Copette. Samen onderzoeken zij in performatieve projecten de grens tussen dans en beeldende kunst, en hoe deze disciplines kunnen samensmelten tot een nieuwe, gedeelde taal. Uit deze samenwerking ontstond Sketches of Emotion, een live dialoog tussen danser en schilder waarin kunstwerken ontstaan vanuit beweging, lichamelijkheid en wederzijdse beïnvloeding. Deze interdisciplinaire zoektocht wordt verder verdiept in Liminal Harmony, een performance waarin Hendrickx en Copette samenwerken met muzikanten Peter Geysels en Peter De Koning, en dans, beeldende kunst en muziek in real time samensmelten.

Of zij nu werkt in haar atelier of live op een podium, Hendrickx creëert steeds in de energie van het moment, geleid door een diepgewortelde intuïtie en lichamelijke intensiteit die voelbaar blijft in het werk. Haar werken ontstaan zonder vooraf vastgelegd plan, maar vanuit een innerlijke noodzaak om vast te leggen wat zich moeilijk in woorden laat uitdrukken. Het zijn stuk voor stuk visuele vertalingen van haar innerlijke wereld, haar ervaringen, haar emoties en intuïtie. In haar abstracte beeldtaal versmelten lijn, kleur en materie tot expressieve sporen van beweging, waarbij imperfecties en toevalligheden de kern vormen van de kracht en authenticiteit van het werk Met een donker, aards kleurenpalet van bruin, groen, blauw en rood, afgewisseld met lichtaccenten die balanceren tussen hoop en pijn, ontstaat werk dat het kader lijkt te overstijgen en zich in de ruimte uitstrekt. Door het doek op de vloer te plaatsen en haar volledige lichaam in het schilderproces te betrekken, wordt het schilderen een vorm van choreografie, waarin fysieke energie rechtstreeks wordt overgedragen op het canvas. De toeschouwer wordt uitgenodigd zich te verliezen in deze spanning en zich open te stellen voor wat zich niet eenduidig laat benoemen.

Kenmerkend voor de praktijk van Karen Hendrickx is een voortdurende drang om te experimenteren en grenzen te verschuiven. In haar performances vervagen niet alleen de grenzen tussen disciplines, maar ook die tussen rollen: dans, muziek en beeldende kunst vloeien samen tot één lichamelijke ervaring. Ook in haar autonome werk onderzoekt zij de spanningsvelden tussen pijn en schoonheid, chaos en orde, en tussen het tweedimensionale en het driedimensionale.

Hendrickx werkt bewust met materialen en dragers die reeds sporen dragen. Het canvas fungeert als een geheugen waarin verleden en heden samenkomen. De zichtbare sporen van beweging en gebaar, ontstaan tijdens performances of in het atelier, vertellen een gelaagd verhaal waarin elke handeling iets toevoegt. Het uiteindelijke werk vormt een stille weerspiegeling van wat zich in het moment heeft afgespeeld: een ontmoetingsplaats tussen herinnering en aanwezigheid, waarin het proces zelf voelbaar blijft onder het oppervlak.