Liminal Harmony is een multidisciplinaire performance, waarbij dans, beeldende kunst en muziek in real time samen komen. Voor deze voorstelling werk ik samen met de Luikse choreografe en danseres Justine Copette en de muzikanten Peter Geysels en Peter De Koning.

Vier kunstenaars — een danser, een beeldend kunstenaar en twee muzikanten laten zich volledig leiden door de energie, emotie en intuïtieve impulsen van het moment. In verbinding met elkaar evolueren ze van vier afzonderlijke personages naar één personage, waarbij ze hun emoties, hun geschiedenis, hun gevoelens, hun kennis van elkaar en hun gedrag delen. Op die manier vervagen geleidelijk aan de grenzen van de verschillende disciplines tot er een totale eenheid ontstaat waarbij het niet langer duidelijk is wie de muzikanten zijn, wie de danser en wie de beeldend kunstenaar.

Tijdens de voorstelling wordt er een groot kunstwerk gemaakt in de energie van het moment, waarbij de danssporen van de danser bijdragen tot het resultaat. Onderstaand werk, Souldrift, vindt zijn oorsprong in deze performance. Het doek werd eerst gebruikt tijdens de voorstelling, waarna ik er in mijn atelier in één enkele, geconcentreerde sessie op heb verder gewerkt, geleid door de dans- en verfsporen die tijdens de performance waren ontstaan. Het resultaat is geen representatie, maar een residu van actie: een werk dat de beweging, de energie en de sporen van het moment in zich draagt.

Het monumentale formaat van het werk nodigt het lichaam van de toeschouwer uit en confronteert het met de opgeslagen kracht in het canvas. Het ruwe oppervlak van het onbehandelde doek draagt een fysieke energie in zich; de materialen hechten zich ongelijkmatig, kruipen in de vezels en laten littekens achter. Wat rest, is geen choreografie, maar een condensatie van intensiteit. De danser is verdwenen, maar de kracht blijft onmiskenbaar aanwezig.

Een centraal motief in de voorstelling is het witte kostuum van de danseres, dat tijdens de voorstelling geleidelijk verandert in een levend schilderij. Het wordt zo het symbool van een kunstwerk dat volledig in het moment wordt gecreëerd. Door deze metamorfose wordt de danseres zelf onderdeel van het kunstwerk, waardoor de grenzen tussen lichaam, doek en geluid vervagen. Aan het einde verdwijnen de verschillen volledig: kunstenaar en kunstwerk, danseres en schilder, beweging en muziek versmelten tot één geheel.